Prachtige dubbel-cd kamermuziekcomposities van Leo Samama

Etcetera KTC1561

Op 30 april 2016 werd tijdens een muzikale viering van zijn 65ste verjaardag in de Amstelkerk te Amsterdam, de dubbel-cd Fear not wave nor wind aangeboden. Hierop zijn
opnamen van kamermuziek voor strijkers met zang en blazers van de afgelopen 20 jaar uit het oeuvre van musicoloog-componist Leo Samama te beluisteren.
Dankzij bijdragen van een privéfonds en donaties, werd in september 2015 en januari 2016 een nieuwe cd opgenomen met zijn meest recente kamermuziekcomposities. De andere cd met kamermuziek was al in 2000 uitgebracht, maar door het faillissement van het label NM-Classics meteen na verschijning uit de handel genomen. Na 15 jaar in een kelder opgeslagen te hebben gelegen, werd eindelijk het verbod op heruitgave opgeheven. De master van deze cd werd daarna opnieuw geperst voor de jubileumuitgave, uitgebracht bij het label Etcetera (KTC1561)
De dubbel-cd ontving prachtige recensies in o.a. The Gramophone en Opus Klassiek.

Recensies

GRAMOPHONE AWARDS 2016. Text: Rob Cowan, gramophone.co.Uk
‘A grand minor-key flourish, and the players of the Arcadia Quartet dig passionately, gutsily into their strings . Yes, it’s exactly what it sounds like: the sonata-form first movement of a big, stormy string quartet in four movements, complete with discernible keys, melodies and heart-onsleeve emotions. This is Leo Samama’s Le grand quatuor, Op 79, and there’s nothing
particularly startling about it until you read that it was composed in 2011.
A certain type of new music aficionado may find that profoundly shocking. Hence the piece’s knowing, only partly ironic title . Composing a full-scale classically structured quartet was, says Samama, the fulfilment of a dream, and he cites Beethoven, Debussy and Tr istan Keuris as presiding spirits. Elsewhere on this set the Valerius Ensemble perform a darkly atmospheric Clarinet Quintet and the Matangi Quartet play a nineminute Treuermuziek that unfolds its melancholy with a quiet eloquence that leaves little doubt that Samama is no mere postmodernist magpie but a composer writing the music he feels he has to write.’

Bekijk de recensie van Opus Klassiek